Hayat...

Hayat.. hayat.. insana bazen o kadar toz pembe görünüyor ki insan pembesine kapılıp gidiyor sonra gerçekte yüz yüze kalıncada üzülüyor.. Bugün içimden böyle yazmak geldi yazıyorum işte klavyenin kemiği yok :) Hayat dediğimiz süreç bir çizgi ve bir nokta olarak ilerlerken ve bazen de içinden çıkılamaz çemberlere itelerken bizi, nasıl da tartaklanıyoruz.
Aslında hayat dediğimiz şey bir kandırmacadır deriz bazen kendimize
Böyle bir kandırmaca döngüsünün içinde kendine inananlar mutluluğu yakalarlar. Mutluluk için bir tanım bulmaya çalışanlar ise sadece düşünerek kafa yoranlardır. Çünkü hayat sadece düşünmekten öte yaşamaktır. Havayı solumaktan ziyade havanın ciğerlere dolduğunu hissetmek, pişen yemeği koklamaktan ziyade kokunun kendisine haz vermesine izin vermek, bakmaktan ziyade görmektir. Sevmek, kendini sınırlara saklamaktan ziyade havayla kokuyla ve görüntüyle bir olmaktır. Uçurumlar pahasına yol almaktır. Evet işte hayat neyse bu kadar yeter hayat herşeye rağmen yaşamaya değer yüzünüzden gülücükleri hiç eksik etmeyin!!